Η εθνική μας γάγγραινα

Tου Νάσου Αθανασίου*

Το σύνθημα “Αλλαγή” γοητεύει. Όμορφο το περιτύλιγμα. Γοητεύει εξίσου και το περιεχόμενο, η ουσία αλλαγής; Θέλοντας να προκληθούν αντιδράσεις και ν’ ανοίξει επιτέλους η αναγκαία συζήτηση, ισχυρίζομαι ότι ο Έλληνας δεν αγαπά τις αλλαγές παρά μονάχα στα λόγια. Τον ξεβολεύουν οι αλλαγές, λέει. Οι κοινωνικοί επιστήμονες το επαληθεύουν. Αυτή είναι μια χώρα που δειλιάζει να κάνει ένα βήμα μπροστά. Ακόμη και να πειραματιστεί φοβάται.

Το φαινόμενο είναι τόσο θλιβερό, ώστε συχνά οι διαμαρτυρίες μας εικονίζονται σαν εκείνες των καραγωγέων της Αθήνας, τότε που τα αυτοκίνητα εμφανίστηκαν στην πρωτεύουσα σε υπολογίσιμο αριθμό. Να μην κουνηθεί τίποτα! Να μείνουν όλα όπως είναι! Να περιοριστεί ο αριθμός των αυτοκινήτων… για να έχουν δουλειά τα κάρα! Ιδού η εθνική μας γάγγραινα.

Είμαστε αρρωστημένα συντηρητικοί. Δεν συντηρούμε μονάχα τα κλασικά, δηλαδή εκείνα που δεν χάνουν ποτέ την αξία τους, κάτι θα ήταν υγιέστατο. Συντηρούμε και όσα έχουν από καιρό σαπίσει και βρομοκοπούν.

Δεν μας αρέσουν -επιμένω- οι αλλαγές, αλλ’ επειδή δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αναγκαιότητά τους, βαλθήκαμε να τις διασύρουμε. Το αποτέλεσμα είναι ότι καταφέραμε ήδη να περιορίσουμε το νόημά τους.

Όταν ο Έλληνας ακούει «αλλαγή» εννοεί μονάχα την αλλαγή κυβέρνησης, δηλαδή των προσώπων. Τίποτε άλλο. Προσέξτε όμως. Συχνά τα προβλήματα αναγκάζουν τα “νέα” πρόσωπα στις ίδιες κινήσεις με τα “παλιά”, οπότε ο ψηφοφόρος απογοητεύεται, μεμφόμενος τους πάντες εκτός από τον εαυτό του. Το κακό δεν σταματά εδώ.

Συχνά συμβαίνει στην πατρίδα μας το εξής παραπλανητικό: Να διαλαλούμε ότι πρέπει να κάνουμε βήματα μπροστά, να βροντοφωνάζουμε την ανάγκη τους, αλλά για ποιο σκοπό; Για να τα αναβάλλουμε διαρκώς, ώστε τελικά να ματαιώνονται.

Πώς πετυχαίνουμε τη ματαίωση; Λέγοντας ότι τις απαραίτητες αλλαγές θα τις κάνουν “οι κατάλληλοι”, όταν έρθει ή ώρα τους, οι άλλοι δεν μπορούν, είναι ανίκανοι, ο παράδεισος ανοίγει την πύλη του μονάχα όταν ακούσει τη δική τους ευλογημένη φωνή. Ποιοι είναι οι κατάλληλοι τελικά; Αυτοί που πληρώνουν αδρότερα τις διαφημιστικές εταιρίες.

Σήμερα χρειάζεται αλλαγή κυβέρνησης. Αυτή την αλλαγή πολλοί τη θέλουν, αλλά… χωρίς να αλλάξει κάτι που θα τους ξεβολεύει, που θα ανατρέψει τις συνήθειές τους. Η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί το μεγάλο παράδειγμα. Γιατί εκεί όλα στραβώνουν; Επειδή προκαλούν ξεβόλεμα. Όταν η χελώνα φτάσει τον λαγό, τότε κι εμείς θα ανακυκλώνουμε όσο οι Σκανδιναβοί.

Ναι, αλλά… (αυτό το “ναι, αλλά” μας έφαγε!)… ναι, αλλά “ο κάθε που βγαίνει στην κυβέρνηση” θέλει αλλαγές σε διαφορετική κατεύθυνση. Ε, και λοιπόν; Αυτό ακριβώς είναι δημοκρατία. Το λάθος είναι δικό σου, φίλε. Υποστηρίζεις πρόσωπα χωρίς να ζητείς προγράμματα. Και προγράμματα δεν είναι τα έγχρωμα προεκλογικά φυλλάδια που καταρτίζονται για να πουλήσουν πολιτικές λες και είναι ηλεκτρικές συσκευές. Τα αληθινά προγράμματα δεν κρύβουν τις δυσκολίες και δεν παραπλανούν. Είναι σαν τα πλοία. Θεωρούν βέβαιη την κακοκαιρία, αν και διόλου μόνιμη.

Αν μελετήσετε τη μικροϊστορία των κοψοχέρηδων θα διαπιστώσετε ότι συχνά ο ψηφοφόρος εγκρίνει κάποιο πρόσωπο αλλά δεν πιστεύει ή απορρίπτει τις αλλαγές που το ίδιο αυτό πρόσωπο ευαγγελίζεται.

Μάλιστα! Πολλοί δεν πιστεύουν ότι θα γίνουν οι αλλαγές που προαναγγέλλουν τα πρόσωπα. Έτσι όμως δεν γίνεται δουλειά. Πρέπει να αγαπήσεις την ίδια την αλλαγή, εκτός από τους απόστολους της. Το σκληρότερο: Πρέπει ν’ αλλάξεις κι εσύ ο ίδιος ως ένα βαθμό.

Αλλαγή, σύμφωνοι, αλλά προς ποια κατεύθυνση; Εδώ έχουμε χρέος να διαφωνήσουμε αλλ’ ως το σημείο εκείνο που η διαφωνία μας δεν παραπέμπει την απόφαση στις ελληνικές καλένδες. Είναι αναγκαίο να διαφωνήσουμε για λόγους δημοκρατίας και για λόγους στυγνού ρεαλισμού, για λόγους δοκιμής των προτάσεών μας στη φωτιά των προβλημάτων.

Διόλου σπάνια το πεδίο των “αναγκαίων μεταρρυθμίσεων” είναι ναρκοθετημένο, π.χ. η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας εμφανίζεται σαν στροφή προς τον παράδεισο! Όταν οι πάντες πίεζαν τους Γάλλους να αλλάξουν το ασφαλιστικό τους σύστημα, ο Πολ Κρούγκμαν έλεγε στον πρόεδρο Ολάντ από τους Νιού Γιόρκ Τάιμς: “Μην αλλάξεις τίποτα”.

Αυτή η Μη Αλλαγή στο συγκεκριμένο πεδίο αποτέλεσε μεγάλη νίκη, αλλά το “Μην αλλάζεις τίποτα” γενικά, δηλαδή πουθενά, μπορεί να μετατραπεί σε νέκρωση και σαπίλα. Γι’ αυτό είναι μεγάλη η τέχνη της αλλαγής.

Στην πραγματικότητα η αλλαγή πέθανε ως σύνθημα – κι αυτό είναι ίσως καλό. Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι η αλλαγή δεν αξίζει τόσο ως σύνθημα όσο ως μάθημα. Μάθημα προαιρετικό οπωσδήποτε στις δημοκρατίες, αλλά μάθημα που όλοι πρέπει όλοι να πάρουμε. Ποιος θα το παραδώσει; Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα.

Στο Ιδρυμα Ομπάμα μελετούν τις μεγάλες πολιτικές αλλαγές στις κοινωνίες. Πώς επέρχονται; Ποιοι τις εμπνέουν και ποιοι τις κινούν; Πότε πετυχαίνουν και πότε ματαιώνονται;

Η απόμακρη παρακολούθησή τους μ’ έκανε να πιστεύω ότι και στην Ελλάδα το κυρίαρχο ερώτημα είναι ποιος μπορεί να κάνει τις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Ο Γιάννης Δραγασάκης ασχολείται συστηματικά μ’ αυτό, αποδεικνύοντας άθελα του, ότι τα νιάτα βρίσκονται μέσα από το κούτελο και όχι πάνω στο κούτελο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι ικανός για αλλαγές, κι αν τούτο το διαφημίσει επαρκώς, θα τουρλώσουν πολλά μάτια στις εκλογές. Τουλάχιστον στις παραγωγικές ηλικίες “εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι”, στον τομέα των αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα.

Τέλος πάντων, υποστηρίζουν κάποιοι ότι αυτή η χώρα ή θα αλλάξει ή θα πεθάνει. Τρομάζει ο λόγος τους, αλλά μην τους κοροϊδεύετε. Μην μοιάσετε σ’ εκείνους τους ανέμελους πατριώτες που κάγχαζαν όταν ο Σεφέρης είπε: “Φοβάμαι μήπως είμαστε οι τελευταίοι που μιλάμε ελληνικά”.

*Ο Νάσος Αθανασίου είναι Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία στην Ανατολική Αττική

**πηγή politicalbank.gr

Η ικανότητα να συνθέτεις

του Νάσου Αθανασίου*

Ανδρέας Παπανδρέου, ο απαράμιλλος πολιτικός συνθέτης. Παράδειγμα: πήρε τον Τζουμάκα που διακήρυσσε ότι στα υπουργικά γραφεία έπρεπε να είναι αναρτημένο το πορτρέτο του Αρη Βελουχιώτη και τον έβαλε δίπλα στον Στέλιο Παπαθεμελή που είχε στον τοίχο του τον Εσταυρωμένο. 

Στην Ελλάδα δεν μπορείς να κυβερνήσεις, αν δεν μπορείς να συνθέσεις τόσο στο πεδίο της ανθρωπογεωγραφίας όσο και σ’ εκείνο του πολιτικού προγράμματος. Όσοι επικαλούνται τον Ανδρέα, εμμέσως ή ευθέως, ας μη λησμονούν πώς ενεργούσε. Έλεγε στους Αμερικανούς «μην κοιτάτε τι λέω, αλλά και τι κάνω». Σύνθεση είναι κι αυτό. Τα μονοκόμματα και τα μονολιθικά ο Ανδρέας τα απέρριπτε στον κάλαθο των αχρήστων. Το κυριότερο: πήρε την Ελλάδα μισή και την έκανε ολόκληρη.

Όλοι οι αποκλεισμένοι κατά τις προηγούμενες δεκαετίες μπήκαν στο σύστημα. Η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίστηκε. Ακόμη και η προσφώνηση «σύντροφοι» από αυτόν πρωτοακούστηκε, ύστερα από χρόνους και καιρούς, σε πραγματικά μεγάλη μαζική εκδήλωση (υπάρχουν βίντεο). 

Λάθη έκανε ο άνθρωπος ουκ ολίγα. Αλλά λάθευε επειδή δρούσε (αυτά συγχωρούνται). Αγαπούσε τα άγουρα φρούτα, γιατί νόμιζε πως μπορούσαν να ωριμάσουν κάτω από τον πράσινο ήλιο του, αλλά τελικά μερικά από αυτά τον δηλητηρίασαν. 

Απέναντι στην προσωπικότητά του στάθηκε και μια άλλη συγκλονιστική προσωπικότητα, ο Λεωνίδας Κύρκος. Στον θάνατο του Καραμανλή τού ζητήσαμε να κάνει αποτίμηση του έργου του.
Είπε πολλά εναντίον του, αλλά και το εξής αμίμητο (υπάρχει βίντεο): «Όταν εκείνος μιλούσε για ανάπτυξη, εμείς πρώτη φορά ακούγαμε αυτή τη λέξη». Γιατί το είπε; Διότι στη σκέψη του αγωνιζόταν πάντα να συνθέσει. 

Δυστυχώς, κάπου εδώ η σύνθεση τελειώνει. Και τελειώνει διότι δεν την επέτρεπε ο ελληνικός λαός, ο οποίος, όσο και αν τον υμνολογούμε, έχει κι αυτός τις ευθύνες του στη δημοκρατία. Το άλλοθι των 400 χρόνων σκλαβιάς δεν επιτρέπεται να ισχύσει άλλα 400 χρόνια.

Άλλο παράδειγμα από βορειοευρωπαϊκή χώρα. Υπήρξε Ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης (ο Ούλοφ Πάλμε) που όταν ο υπουργός του Περιβάλλοντος «σκοτωνόταν» με τον συνάδελφό του των Δημοσίων Εργων δήλωνε: «Θαυμάσια! Έτσι αποδεικνύουν και οι δυο ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους». Ο άνθρωπος ήξερε να συνθέτει.

Συνθετικές ικανότητες αναμένονται τώρα και από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα ανθρωπογεωγραφία της Κεντρικής Επιτροπής και η «για μια φορά» απλή αναλογική αποτελούν θαυμάσιες ευκαιρίες. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται περισσότερες από δύο εκατομμύρια ψήφους για να εφαρμόσει το σχέδιό του. Συνεπώς, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν έχει άλλη οδό. Αυτή η αλήθεια θα τον ακολουθεί. 

Προσπάθησα να μιλήσω καφενειακά. Δεν θεωρώ ότι το καφενείο μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική πολιτική. Ψηφίζει όμως…

* Βουλευτής   Αν Αττικής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

** πηγή efsyn

Η σημασία ενός μηνύματος

Νάσος Αθανασίου*

Στην προμετωπίδα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. εμφανίστηκε η λέξη «Aλλαγή» ως σύνθημα, ως ελπίδα και ως σκοπός. Είναι σημαντικό να δούμε την ιστορία του συνθήματος «Aλλαγή». Για τον σκοπό αυτό προτείνω το έργο του Σπύρου Λιναρδάτου «Από τον εμφύλιο στη χούντα». Δεν χρειάζονται παρά τρεις φράσεις…

1. Στη νεότερη ιστορία μας εισήγαγε το σύνθημα «Αλλαγή» ο Νικόλαος Πλαστήρας.
2. Τον μιμήθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ιδρύοντας την ΕΡΕ (τ. Β’, σ. 481).
3. Οι περισσότεροι Ελληνες δεν γνωρίζουν παρά την τελευταία χρήση του συνθήματος από το ΠΑΣΟΚ του 1981. Εκείνο το ΠΑΣΟΚ δεν αντέγραψε τον Πλαστήρα, ούτε βέβαια τον Καραμανλή. Το σύνθημα «Αλλαγή» το πήρε από τον Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος λίγο πριν το είχε χρησιμοποιήσει με εκπληκτική επιτυχία.

Άρα: το σύνθημα «Αλλαγή» ύστερα από 70 χρόνια προβολής του φέρει έντονα την οσμή της επιστροφής.

Επιστροφή στο παρελθόν; Γιατί όχι; Μπορεί και η επιστροφή στο παρελθόν να αποτελεί πρόοδο, όπως παραδείγματος χάρη όταν επιστρέφεις στο πνεύμα της 25ης Μαρτίου ή της 28ης Οκτωβρίου. Περισσότερο πιθανό όμως είναι η επιστροφή στο παρελθόν να αποτελεί λάθος -και «τα λάθη στην πολιτική ισοδυναμούν με εγκλήματα».

Όπως κι αν το δεις, αυτά τα παλιά έγιναν πάλι επίκαιρα. Ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης προκαλεί ψηφοφορία για να επαναφέρει στην πρόσοψη του κόμματός του την ΠΑΣΟΚική πινακίδα.

Ερώτημα: Μπορεί κανείς με μια ψηφοφορία να επιστρέψει στο παλιό ΠΑΣΟΚ; Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι μπορεί, αλλά πρέπει αμέσως να απαντήσει στο επικίνδυνο ερώτημα: σε ποιο ΠΑΣΟΚ θα επιστρέψει; Στο ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, του Αντώνη Τρίτση ή σ’ εκείνο του συχωρεμένου Τσοχατζόπουλου; «Στο «καλό» ΠΑΣΟΚ φυσικά» είναι η αυτονόητη απάντηση.

Αν το συριζαίικο σύνθημα «Αλλαγή» σηματοδοτεί επίσης παραπλήσια επιστροφή, τότε πρέπει και ο ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει στο ίδιο ερώτημα. Πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι οδηγείται στο «καλό». Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος, μέσα από ελικοειδείς δρόμους, η «Αλλαγή» να τον εξομοιώσει μ’ εκείνους που την εμπορεύτηκαν. «Οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά» είπε στο συνέδριο η Λούκα Κατσέλη. «Δείξε μου τον άνθρωπο να σου πω τι θα καταφέρουμε». Ακριβώς! Οι άνθρωποι…

Μένει να δούμε, πάλι από την Ιστορία, αν τα εκλογικά σώματα, σε διάφορους τόπους και διάφορους καιρούς, έχουν επικροτήσει τέτοιου είδους επιστροφές. Αν το κάνουμε, θα διαπιστώσουμε ότι οι πλειοψηφίες κατά κανόνα απορρίπτουν την επιστροφή στο παλιό. Συχνά μάλιστα προτιμούν το νέο, όσο κι αν προειδοποιούνται ότι θα το πληρώσουν ακριβά. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι ανέφικτη η επιστροφή σε προηγούμενη φάση της εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ. Το παρελθόν είναι χρήσιμο όσο δεν επιμένεις σ’ αυτό σαν άλλος Ιουλιανός.

Είναι λοιπόν επικίνδυνο πράγμα η επιστροφή. Οπως θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με κοινό νου, οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν Αλέξη Τσίπρα, έστω κι αν δεν τους μαγεύουν οι περί εκλογής προτάσεις του. Είναι αλήθεια ότι ο ψηφοφόρος της εσωκομματικής κάλπης δεν πρέπει να εξομοιώνεται με τον «βασιλιά» ψηφοφόρο των εθνικών εκλογών.

Όσο για την άμεση δημοκρατία, αυτήν δεν μπορείς σήμερα να την εφαρμόσεις στη γνήσια μορφή της ούτε στην πλέον ολιγάνθρωπη χώρα. Μπορείς όμως να κατορθώσεις τη «συμμετοχική δημοκρατία», που αποτελεί μεγάλο και εφικτό επίτευγμα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, αντιγράφοντας τους Δημοκρατικούς της Βοστόνης, ήταν ο εισηγητής αυτής της ιδέας στην Ελλάδα (ανατρέξτε στις ομιλίες του).

Ίσως τα πράγματα γίνουν πιο καθαρά αν διατυπώσουμε εξ αρχής το κρίσιμο ερώτημα: τι πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναγίνει δύναμη ελπίδας και να κυβερνήσει πάλι τη χώρα; Να χτίσει αξιοπιστία, θα ήταν νομίζω η σωστή απάντηση. Όμως για να χτίσεις αξιοπιστία, πρέπει να κάνεις αυστηρή αυτοκριτική. Πρέπει σε ορισμένα θέματα να πεις «ποτέ πια». Πρέπει ν’ αλλάξεις κάποιες συμπεριφορές. Έτσι και τα λάθη σου διορθώνεις, και τις μεγάλες επιτυχίες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεις.

Τι συμβαίνει σήμερα στο εκλογικό σώμα; Σήμερα πρέπει να επανασυσπειρώσουμε στο σύνολό τους όσους μας ψήφισαν. Για να γίνει αυτό οφείλουν οι αρμόδιοι να επιδείξουν συνθετικές ικανότητες. Η ικανότητα να οργανώνεις δεν υπάρχει χωρίς την ικανότητα να συνθέτεις. Αυτή η ποιότητα είναι τώρα απαραίτητη. Ας μη θεωρούμε τους άλλους φάλτσους, όταν εμείς αδυνατούμε να συνθέσουμε.

* Δημοσιογράφος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Ανατ. Αττικής

** πηγή Εφημερίδα των Συντακτών

Τι ταιριάζει σε ποιον;

Tου ΝΑΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 

Βουλευτή Ανατολικής Αττικής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Διάβασα σε σοβαρή εφημερίδα: «Παπαδημούπολη και Αριστερά δεν πάνε μαζί». Σωστά. Τι πάει μαζί; Όπως έλεγαν τα παλιά βιβλία εκμάθησης της γερμανικής: «Was passt zusamen?» Οικογένεια Μητσοτάκη και Χριστοφοράκος πάνε μαζί; Κάποτε πήγαιναν.

Πάλι: Τι πάει μαζί; Μέγα φιλοσοφικό πρόβλημα. Ας το επεξεργαστώ στο φτωχό μυαλό μου. Θα κάνω λάθη, συγχωρήστε με, έχω μικρό εγκέφαλο. Κυριάκος και «Κολάμπια» πάνε μαζί; Πάνε. Η θλίψη και η πώληση της πατρικής οικίας στη Γλυφάδα πάνε μαζί; Πάνε. Καλύτερα να δακρύζεις πάνω σε μια βαλίτσα εκατομμύρια, παρά πάνω στην ψάθα, όπως ο Πλαστήρας. Η ακροαματικότητα και το χρήμα πάνε μαζί; Πάνε. Η γνήσια δημοσιογραφία και η φτώχεια πάνε μαζί; Εκεί να δεις!

Αριστερά και τιμιότητα πάνε μαζί; Ναι. Αριστερά και offshore, όμως, όχι, δεν πάνε μαζί. Εδώ την πάτησε ο Παπαδημούλης. Πίστευε και αυτός ότι την Αριστερά τη χωρίζει άβυσσος από τις offshores. Σωστά σκεπτόταν, αλλά εγώ ρωτώ:

Αν ο Παπαδημούλης τα είχε σε offshore, θα φαίνονταν; Όχι. Τώρα που τα δηλώνει είναι τίμιο; Είναι. Αν όμως έκανε την ατιμία να μην τα δηλώνει, όλα θα ήταν μια χαρά. Άρα, η ατιμία και η χαρά των επικριτών του πάνε μαζί. Η offshore πάει με όλα, τα λύνει όλα. Αντίθετα, η τιμιότητα και η διαφάνεια δημιουργούν πάντα προβλήματα.

Γερμανικά και Μητσοτάκης πάνε μαζί; Μια γωνία στο Βερολίνο γνωρίζει ότι πάνε. Επαναλαμβάνω λοιπόν: Was passt zusamen?

Πισώπλατο μαχαίρωμα και ΣΥΡΙΖΑ πάνε μαζί; Ευκολάκι. «Άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε», είπε ο γάλλος στοχαστής Γιώργος Κοινούσης. Πώς είπατε; Έλληνας είναι; Εμένα μου θυμίζει Βολταίρο. Σας είπα ότι έχω μικρό εγκέφαλο. Όχι, δεν ξέρω πού είναι το σπίτι του. Τα σπίτια του Γιώργου Τράγκα έμαθα πού είναι. Αυτόν θα έπρεπε να μιμηθεί ο Παπαδημούλης, αν ήταν έξυπνος. Αλλά δεν είναι έξυπνος, παρά μονάχα τίμιος. Όσο αριστερή κι αν είναι, τόση ειλικρίνεια καταντάει αηδία.

Σόιμπλε και Μέρκελ πάνε μαζί; Τριάντα χρόνια πάνε μαζί και δώδεκα χρόνια μας κυνηγούν. Ναι, αλλά η Μέρκελ έφυγε. Και ο Χριστοφοράκος έφυγε, αλλά οι φιλίες του έμειναν. Τι σχέση έχει αυτό; Καμιά. Είπα ότι θα κάνω λάθη ώσπου να βρω το σωστό.

Παπαδημούλης και Ευρώπη πάνε μαζί; Πάνε, δεν λέω. Όμως, κάποιοι μπορεί να ζήλεψαν και να θέλουν να πάνε κι αυτοί, σπρώχνοντας μάλιστα, όπως παλιά, στην ουρά των λεωφορείων.

Σάκης και Μπακογιάννης πάνε μαζί; Δεν το περίμενα (συνεργάστηκα με τον πατέρα του), αλλά δυστυχώς πάνε και παραπάνε. Δεν πειράζει, αφού και η Νάνα Μούσχουρη πάει η κακομοίρα με τον χαριτωμένο Σάκη. Αν ζούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, μπορεί να φοβόταν το στόμα του και να μην πήγαινε.

Ξανά στο κύριο ερώτημα: Παπαδημούπολη και Αριστερά πάνε μαζί; Όχι είπαμε, ρε παιδί μου. Εκείνο που πάει στον διάβολο είναι η δημοσιογραφία.

Πάσχα και αρνί πάνε μαζί; Πάνε. Οι δώδεκα μαθητές του Ιησού αποτελούν ομάδα αλήθειας; Μάλιστα. Άρα, η ομάδα αλήθειας της Νέας Δημοκρατίας βαδίζει στα βήματα του Χριστού. Ούτε συζήτηση.

Υπάρχουν μυαλά που να ενοικιάζονται; Ναι. Ορισμένα τα γνώρισα, δουλέψαμε μαζί. Γιατί τα ενοικιάζουν; Για το ενοίκιο. Είναι καλό; Καλό! Έχει κατσαρίδες; Οι κατσαρίδες είναι πολύ ωφέλιμες στη δημοσιογραφία που θέλει να επιτύχει. Τις βάζουν στο γιαούρτι, όταν δεν τους δίνουν διαφήμιση.

Παπαδημούλης και εμπόριο ναρκωτικών πάνε μαζί; Έ, μην το παρακάνουμε. Τότε ας ρωτήσουμε αν ο Παπαδημούλης πάει έστω με ένα ελαφρό τσιγαριλίκι. Περίμενε, το βρήκα! Μου ήρθε ιδέα! Παπαδημούπολη και ραδίκια πάνε μαζί. Τα είδα σε κάτι φωτογραφίες με καρότσια του supermarket. Θυμάσαι; Θυμάμαι. Όταν βλέπω αυτά τα καρότσια, καταλαβαίνω ότι δεν είναι ο Παπαδημούλης που μας πάει καρότσι, αλλά κάποιος άλλος, που ξέρω τ’ όνομά του. Να το πω; Είναι καλό το μεροκάματο. Γιατί να του το κόψω; Η αλήθεια είναι ότι αν το αποκαλύψω, και τον μπελά μου θα βρω και δεν θα με πιστέψετε.

Ακροτελεύτιο ερώτημα: Το να μην κρύβεσαι, το να παίζεις με ανοιχτά χαρτιά πάει με τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα; Δεν είναι της μόδας η διαφάνεια.



Πηγή: Έντυπη έκδοση ΤΟ ΠΑΡΟΝ, paron.gr

Οι λύσεις και τα πρόσωπα

Για να λυθεί ένα πρόβλημα πρέπει να το αντικειμενικοποιήσεις. Για να το αντικειμενικοποιήσεις πρέπει να το απο-προσωποποιήσεις. Αντιστρόφως, η καλύτερη μέθοδος για να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες η επίλυση ενός προβλήματος είναι να το υποκειμενικοποιήσεις και να το προσωποποιήσεις μέχρις αηδίας. Μας είχαν πάρει μυρουδιά από πολύ νωρίς. Στους Ρωμαίους “καλένδες” ήταν η πρώτη μέρα κάθε μήνα. Η παροιμιακή φράση “στις ελληνικές καλένδες” χρησιμοποιείται για ζήτημα που η λύση του αναβάλλεται σε ημερομηνία ανύπαρκτη, αφού οι Έλληνες δεν είχαν καλένδες.

Αντικειμενικοποίηση δεν σημαίνει ότι δεν λαμβάνεις υπόψη σου τα πρόσωπα. Τα υπολογίζεις, όχι όμως ως πρόσωπα, αλλ’ ως δυνάμεις κεντρόφυγες ή κεντρομόλες, συμμαχικές ή αντίπαλες. Στο τέλος τέλος, τα πρόσωπα είναι εκείνα που επιλύουν τα προβλήματα, άρα η γενναιότητά τους να συγκρουστούν και να πληγωθούν, καθώς και η ικανότητά τους να συνασπίσουν δυνάμεις πολιορκίας του προβλήματος διαδραματίζουν πρωτεύοντες ρόλους.

Ωστόσο, από την απο-προσωποποίηση ξεκινάς. Αυτή είναι το εφαλτήριο. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, έχουμε το χούι να προσωποποιούμε τα πάντα σε τέτοιο αυτοεξευτελιστικό βαθμό, ώστε να υπονομεύουμε τις λύσεις ακόμη και για τον λόγο ότι τις πρότεινε ή τις εφαρμόζει άλλος. Ποιος άλλος; 

Ο αντίπαλός μας, φυσικά. Που μπορεί να προέρχεται ακόμη και από το ίδιο κόμμα. Την εποχή που ο δικομματισμός ήταν στις δόξες του είδαν το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις, κατά τις όποίες βουλευτές τορπίλιζαν αποφάσεις υπουργών είτε διότι εκλέγονταν στην ίδια εκλογική περιφέρεια, είτε διότι ανήκαν σε άλλη ενδοκομματική φατρία.

Τη νοοτροπία αυτή διατηρούν ορισμένοι ξιφομάχοι της ΝΔ, νομίζοντας ότι έτσι γίνεται η αντιπολίτευση. Ανεπαίσθητη δειγματοληψία: Η γυναίκα του Ματζουράνη, και οι τηλεοπτικές άδειες . Ο κουμπάρος του Σπίρτζη, και οι οδικοί άξονες. Το φιλαράκι ο Τσακανίκας, και η λειτουργία του πρωθυπουργικού γραφείου. Ο ξάδελφος του κουμπάρου μου που τα είχε με την κόρη του ανηψιού του μεγαλοδικηγόρου που έχει αναλάβει την τάδε υπόθεση… και άλλες μπούρδες και φούμαρα!

Η χείριστη προσωποποίηση είναι αυτή που οδηγεί στην ηθική δολοφονία, δηλαδή στη σπίλωση ενός προσώπου ώστε να τεθεί εκτός μάχης. Διαπράττεται για λόγους εκδίκησης ή για να δολοφονηθεί η λύση ενός προβλήματος που θίγει μεγάλα συμφέροντα. Εδώ απαιτείται η σύμπραξη της «δουλικής δημοσιογραφίας», η οποία συχνά επιτυγχάνεται μέσω μαύρων χρηματοδοτήσεων ή άφεσης χρεών ή νομιμοφανούς αποφυγής να καταβληθούν αυτά που θεωρούνται οφειλόμενα στις κανονικές χώρες.

Το διαδίκτυο, ιδίως στον τόπο μας, ευτελίζεται ακριβώς διότι λασπώνει, πράγμα που ο κόσμος θα το τιμωρήσει όπως συνήθως: με το να μην πιστεύει και όσα αληθινά δημοσιεύονται εκεί. Ήδη αυτό γίνεται. Στην αποκρουστική περίπτωση της ηθικής δολοφονίας αυτό που ξεκίνησε ως προσωποποίηση καταλήγει ως ανθρωποφαγία.

Δεν υπήρξε πολιτικό πρόσωπο στην Ελλάδα που να μη σπιλώθηκε επιδιώκοντας την επίλυση ενός σοβαρού προβλήματος. Όπως είναι φυσικό, το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Ο Πωλ Κρούγκμαν (NY Times, 6.9.’16) αναφέρεται στη χρήση της δόλιας προσωποποίησης που έγινε κατά τις προεδρικές εκλογές του 2000 στην πατρίδα του. Εμφάνιζαν τον Τζορτζ Μπους ως άξεστο πλην τίμιο ό,τι κι αν έπραττε, και τον Αλ Γκορ αφελή αιθεροβάμονα ότι κι αν έλεγε. Αποτέλεσμα, ένας πόλεμος και μια οικονομική καταστροφή. Ο επίμονος οικονομολόγος και οξυδερκής αναλυτής φοβάται επανάληψη του φαινομένου στην αντιμαχία Τραμπ-Κλίντον.

Η αλήθεια βρίσκεται στα γεγονότα. Κι εδώ εμφανίζεται η άλλη ασθένεια που βασανίζει τη χώρα. Ερώτημα: στην Ελλάδα παραδεχόμαστε τα γεγονότα; Στον τόπο μας αμφισβητούμε ακόμη και τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα επειδή δεν δόθηκε πέναλτι ή δόθηκε άδικα. Θέλω να μου επιτραπεί να επαναλάβω έναν ισχυρισμό.Τον αναφέρω με καημό και όχι για να κάνω τον έξυπνο. Το πιο σημαντικό που έχω πει από την τηλεόραση, ως δημοσιογράφος και ως βουλευτής, ήταν τότε (ούτε θυμάμαι πότε) που σήκωσα ένα ποτήρι νερό και ρώτησα τους συνομιλητές μου “Μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτό είναι ένα ποτήρι νερό;” Δηλαδή μπορούμε να συμφωνήσουμε πρώτα στο γεγονός ότι αυτό είναι ποτήρι και μετά να συζητήσουμε αν κατασκευάστηκε από κρύσταλλο Βοημίας ή σε γύφτικο εργαστήρι Μενιδίου;

Αν παραδεχόμασταν τα γεγονότα, οι Έλληνες θα μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα. Η υποκειμενικοποίηση και η απόρριψη – μέσω της διαστρέβλωσης- των γεγονότων είναι η ανατολή και η δύση μας. Θα δείτε ότι στη Θεσσαλονίκη το ίδιο παιχνίδι θα παίξει η αξιωματική αντιπολίτευση. “Εγώ, όχι εσύ” θα βροντοφωνάξει ο κ. Μητσοτάκης. Τίποτε περισσότερο δεν έχει να πει…


Νάσος Αθανασίου (kontranews, 11. 9. 2016)

Εθνικά επωφελής επιλογή

Μιλάμε για τον δημόσιο υπάλληλο. Σωστά. Μιλάμε για τον συνταξιούχο. Δυο φορές, σωστά. Για το παιδί που δουλεύει στη ζυγοστάμιση-ευθυγράμμιση πότε θα μιλήσουμε; Για τα μαγαζιά της γειτονιάς που έκλεισαν, χωρίς να ευθύνεται η υπερεμπορικότητα της αγοράς, πότε θα γίνει σοβαρός λόγος;

Στην ιδιωτική οικονομία που αποτελούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στην αυταπασχόληση και στην οικογενειακή εταιρία υπάρχει η μεγάλη φτώχεια. Πώς θα αντιμετωπισθεί; Εκεί βρίσκεται ο κόμπος. Εκεί βρίσκεται και το κλειδί της επιτυχίας. Κανένα κόμμα στην υδρόγειο δεν μπορεί σήμερα να επιβιώσει αν είναι ανίκανο να κινήσει την αγορά ιδίως στο χαμηλότερο επίπεδό της.

Αν κάτι τρομοκρατεί τους αντιπολιτευτικούς εγκεφάλους που διαθέτουν στοιχειώδη συλληπτική ικανότητα είναι τούτο: Τώρα ακριβώς αρχίζει η εποχή που θα απαντηθούν επί τέλους στην πράξη αυτά τα ερωτήματα. Τώρα ανακύπτει γι’ αυτούς ο κίνδυνος να ανεβεί ο ΣΥΡΙΖΑ στ’ άλογο ενώ οι άλλοι θα πεζοπορούν ιδροκοπώντας ξοπίσω του.

Και μόνη η παραδοχή σε Βρυξέλλες, Παρίσι και Βερολίνο ότι βαίνουμε προς οριστική συμφωνία για μηχανισμό και χρέος στο Eurogroup της ερχόμενης Τρίτης ήταν αρκετή για ν’ αλλάξει το κλίμα στην οικονομία. Χαμηλό έτους για τα ελληνικά ομόλογα με τη προσδοκία λύσης για χρέος.

Ο νέος αναπτυξιακός νόμος (νόμος για τις επενδύσεις), η ένταξη στο πακέτο Γιούνκερ των πρώτων 42 επενδύσεων, συνολικού ύψους περίπου 6 δισ. ευρώ, η έναρξη των εργασιών του TAP, οι 19 ειδικού χαρακτήρα ιδιωτικοποιήσεις, το ξεμπλοκάρισμα Σπίρτζη στα δημόσια έργα, η συντελεσθείσα ήδη τραπεζική διευκόλυνση από την ΕΚΤ και η αναμενόμενη (στις 2 Ιουνίου) ποσοτική χαλάρωσή της που θα μας συμπεριλαμβάνει, δεν θα μπορούσαν να έρθουν σε καλύτερη στιγμή. Οι τράπεζες με τη συμφωνία διευκολύνονται γιατί θα μπορούν να δανείζονται ακόμη και με 0%.

Πρόκειται για μια ευκαιρία. Την τελευταία. Και να ήθελε η παγκόσμια οικονομία, στην κατάσταση που βρίσκεται, είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να σου προσφέρει άλλη.

Κάποιοι διαφωνούν κραυγάζοντας στα μικρόφωνα: Μας δείχνεις τα τρόπαια, αλλά μας κρύβεις τα θύματα αυτής της νικηφόρας μάχης. Είναι πολύ να κόβεις λίγο απ’ αυτούς που αμοίβονται λίγο. Τι θα πεις σ’ αυτόν που ζει με τα λίγα του ΕΚΑΣ; Θα πω ότι βρίσκονται τα λίγα όταν διασώζονται τα πολλά του γενικού αθροίσματος. Τα θύματα είναι αδύνατο να αποκρυβούν στην εποχή μας. Για τον ανθρωπισμό ποτέ δεν είν’ αργά. Ας κοιτάξουμε μέσα μας.

Τελικά οφείλει να συμφωνήσει κανείς μ’ έναν από τους σφοδρότερους επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, από τη ναυαρχίδα της αντιτσιπρισμού, έστειλε ενυπογράφως το εξής μήνυμα:
“Η επιλογή του Πρωθυπουργού είναι εθνικά επωφελής. Μπορεί να επικρίνεται από τα αριστερά, αλλά οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να πουν πολλά διαφορετικά πράγματα.
”ΝΔ, ΠαΣοΚ, Ποτάμι και EΚ που ζητούσαν να κλείσει η συμφωνία μια ώρα αρχύτερα δεν μπορούν τώρα να την αρνηθούν. Οι όποιες αντιδράσεις τους περισσότερο την αμηχανία τους δηλώνουν παρά οτιδήποτε άλλο”.




Νάσος Αθανασίου, Βουλευτής Αττικής (ΣΥΡΙΖΑ)
Δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη KONTRA NEWS 22/5/2016

Οχλοποίηση και Εριστική

Το ερώτημα εμφανίζεται έπειτα από κάθε καταστροφή μας: Πόσο ενωμένοι είμαστε οι Έλληνες την ώρα της κρίσης; Η απάντηση αναδύεται αυτόματα στο μυαλό. Πασίγνωστες είναι και οι ηθικολογίες που τη συνοδεύουν. Όλα τούτα είναι περιττά, πρώτον, διότι συμβαίνουν όταν πλέον είναι πολύ αργά και, δεύτερον, διότι δεν χρησιμεύουν σε τίποτε την ώρα της επόμενης κρίσης.

“Μεγαλομανείς λαϊκιστές και επαγγελματίες ψεύτες” αποκάλεσε προχθές ο Κυριάκος τους εκλεγμένους να κυβερνήσουν την πατρίδα του. Υβριστής μπορεί να γίνει ο καθένας. Και ο πλέον τιποτένιος. Ο τιποτένιος, μάλιστα, γίνεται συνήθως υβριστής, διότι νομίζει ότι έτσι αναδεικνύεται σε κάτι αξιόλογο. Τελικά, σημασία έχει εκείνος που διαθέτει σχέδιο και δημιουργικές ιδέες για τη χώρα του. Αν διαθέτει, δεν νιώθει την ανάγκη να γίνει υβριστής.

Ωστόσο, ο μεγαλύτερος φόβος είναι άλλος: Για να χρησιμοποιούν οι πληρωμένοι λογογράφοι του γεννημένου αρχηγού τέτοιο λεξιλόγιο, σημαίνει ότι οι επιτελείς της ΝΔ τους το παρήγγειλαν. Γιατί; Διότι έχουν πεισθεί ότι οι ύβρεις φέρνουν ψήφους. Αν –ως ένα βαθμό- έχουν δίκιο, τότε έχει αρχίσει το κακό. Ο διχασμός, stupid!

“Η σύγκρουση τρέφει τον ηγέτη”, έλεγε ο Τσουκάτος. Δίκιο έχει κι αυτός. Εκείνος που δεν βρίσκει το δίκιο του είναι όποιος προσπαθεί να πείσει ότι καλύτερα να είσαι οδοκαθαριστής παρά ηγέτης που διχάζεις τον λαό σου. Στο σημείο αυτό οφείλω να προσθέσω ότι τα παιδιά των οδοκαθαριστών θα μπορούσαν να γίνουν πρωθυπουργοί αν ήταν παιδιά χρηματιστών και ονομάζονταν αλλιώς. Πώς αλλιώς; Ας το καλύτερα.

Στην παρούσα φάση της κρίσης, η οποία συνδέεται και με μια λυσσαλέα επιχείρηση οχλοποίησης του λαού, ώστε να πνίγεται η λογική στην ύβρη, ο Αλέξης Τσίπρας έχει χρέος να μην παρακολουθήσει τον Κυριάκο στα λασπόνερα του προγονικού πάθους του για εξουσία. Ας τον αφήσει ήσυχο να χαίρεται τους χειροκροτητές του. Στο κάτω κάτω γιατί αποφέρουν ψήφους οι ύβρεις, όταν δεν αυξάνουν την τηλεθέαση στα κανάλια που τις αναπαράγουν;

Ας δούμε το πράγμα από τη λαϊκή και από την ιστορική πλευρά του. Ως προς το πρώτο σκέλος, τα καφενεία έχουν πεισθεί ότι το όνομα Μητσοτάκης δεν ταιράζει πουθενά αλλού παρά μονάχα πλάι στη λέξη “πρωθυπουργός”. Η κληρονομική δημοκρατία έχει δυστυχώς την πολλαπλή εκλογική επιδοκιμασία του ελληνικού λαού. Για τον κ. Μητσοτάκη το μόνο που ισχύει είναι: Πρωθυπουργός ή τίποτα. Πολύ σωστά. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Να συγγράφει; Να ζωγραφίζει; Να ερευνά; Αν τα μπορούσε αυτά, γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουμε ούτ’ ένα ίχνος τους;

Ως προς την ιστορική πλευρά του θέματος, ισχυρίζομαι ότι το φαινόμενο στο οποίο προσπαθεί να σύρει τη χώρα ο κ. Μητσοτάκης ονομάζεται “Εριστική”. Στην “Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος” ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος χρησιμοποιεί τον όρο για να αποδώσει την αγριότητα τον θρησκευτικών ερίδων. Στην εριστική πλεονάζει αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορεί τον Σύ.ρι.ζα: Ο λαϊκισμός. Όσο για την άλλη κατηγορία του, δηλαδή “επαγγελματίες ψεύτες”, αγνοήστε την κατά 50%. Να μη φοβάστε τους ψεύτες, αλλά να τρέμετε εμπρός στους… ανεπάγγελτους επαγγελματίες!

Στον δρόμο με τις φράουλες

Όταν μιλάει κανείς, όποιο κι αν είναι το θέμα που διαπραγματεύεται, είναι φυσικό να βγάζει και τον προσωπικό του χαρακτήρα ή τουλάχιστον ορισμένα από τα συναισθήματα και τα κίνητρά του. Παρότι διαθέτω δημοσιογραφική εμπειρία δεκαετιών, αιφνιδιάστηκα όταν κατά τη συζήτηση στην Επιτροπή του νομοσχεδίου για τους πρόσφυγες άκουσα εκφράσεις του επιπέδου «ξετσίπωτος» και «πάρτι εκατομμυρίων με τις ΜΚΟ». Είναι φυσικό να αντιδράς μέσα σου με τον ίδιο χαμηλού επιπέδου τρόπο και να θυμάσαι καφετιέρες και τηλεφωνικά κέντρα που χορήγησε δωρεάν η εγχώρια Siemens. Πνίγεις όμως όσα αυθόρμητα έρχονται στο νου σου για να μην οξύνεις την κατάσταση, για να μην αδικήσεις το μέγα θέμα που είναι το προσφυγικό και επιτέλους για να μην γίνεις χειρότερος άνθρωπος. Όσο για τα «πάρτι εκατομμυρίων», όσοι έχουν ακόμα στεγαστικά δάνεια, δεν ήταν προσκεκλημένοι.

Του Νάσου Αθανασίου*

Ορισμένοι στη ΝΔ ξύνονται πολύ άγρια στη γκλίτσα του τσοπάνη. Παράδειγμα: Δεν σε αφήνουν να λησμονήσεις ότι παρέδωσαν στην ευθύνη της κυβέρνησης Τσίπρα, νομό της χώρας μας με 15.000 μετανάστες ο οποίος συνορεύει με νομό στον οποίο εργάζονται άλλοι 10.000 μετανάστες. Αν τρώτε φράουλες μπορεί κάτι να καταλάβατε. Επανερχόμενος στον επιθετικό χαρακτηρισμό «ξετσίπωτος – η – ο » αναρωτιέμαι αν αυτές οι εκφράσεις αποδίδουν ψηφοθηρικά. Επειδή δυστυχώς η απάντηση είναι καταφατική, οφείλω να ειδοποιήσω ότι θα θεωρούσα μεγάλη τιμή μου να με μαυρίσουν εκείνοι που θα με ψήφιζαν, επειδή θα χρησιμοποιούσα τέτοιου είδους «λεβέντικες» εκφράσεις. Τέλος πάντων η συζήτηση στην Επιτροπή άρχισε με διαμαρτυρίες για τη διαδικασία του κατεπείγοντος.
-«Να συζητηθεί κανονικά», είπε η αξιωματική αντιπολίτευση.
-Κανονικά;
- Μάλιστα!
Μα δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι δεν υπάρχει καμιά κανονικότητα στη χώρα; Ότι τελούμε σε οιονεί κατάσταση πολιορκίας; Ότι το άρθρο 60 παρ. 4 προβλέπει την υλοποίηση μιας συντομευμένης διαδικασίας στα σύνορα που να ικανοποιεί και την υλοποίηση της συμφωνίας Ευρώπης – Τουρκίας; Ότι στις 4 Απριλίου αναμένεται να ξεκινήσει η εφαρμογή αυτής της συμφωνίας και ότι ο «σουλτάνος» Ερντογάν πιέζεται από τον Ομπάμα έστω κι αν συναντάται μαζί του στα όρθια; Δεν τους συγκινεί ότι με το σχέδιο νόμου που επέκριναν προσαρμόζεται η ελληνική νομοθεσία στις διατάξεις Οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου «σχετικά με τις κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση ασύλου»; Ότι αν δεν γίνουν αυτά, δεν πρόκειται να αποσυμφορηθούν τα νησιά του αρχιπελάγους;
Όταν σε θέματα όπως το προσφυγικό εμπλέκεται η διεθνής διπλωματία και θίγονται εθνικά θέματα, τότε υπάρχει ο κίνδυνος σφάλματος στη στάθμιση του μείζονος αγαθού. Αυτό που δεν φαίνεται καθαρά μπορεί να είναι πιο σημαντικό από εκείνο που φαίνεται. Συμβαίνει κάτι τέτοιο εδώ; Τούτο θα το απαντήσει ο καθείς χωριστά, ανάλογα με το πόσο παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, με το πόσο επιδιώκει εκείνες τις συμμαχίες που θα ωφελήσουν τα εθνικά του συμφέροντα και με το αν τελικά «κυνηγώντας το καλύτερο χάνεις το καλό». . (Το τελευταίο τούτο έλεγε ο ιδρυτής της ΝΔ αείμνηστος Καραμανλής).

Εδώ υπάρχει μια συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Ήταν εύκολο να επιτευχθεί αυτή η συμφωνία; Όσο κακή κι αν τη θεωρεί κανείς, υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα; Κάποιοι, όχι μόνο στη ΝΔ, αναζητούν το δρόμο του παραδείσου. Μακάρι στη ζωή αυτή να μπορούσαμε να συνεργαζόμαστε μονάχα με αγγέλους. Μέχρι να επιτευχθεί αυτό χρειαζόμαστε τα ζικ –ζάκ της πολιτικής, ιδιαίτερα της διπλωματίας, άρα και νομοσχέδια όπως αυτό που υπερψηφίστηκε. Ο φόβος του σφάλματος, οι κίνδυνοι της ατέλειας και η σφραγίδα του ελαττώματος δεν πρέπει να μας οδηγήσουν στην απραξία, διότι η απραξία σε περιόδους κρίσης, είναι απείρως χειρότερη από το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσε να περιέχει η πράξη σου. Θα ήθελα να με διδάξει κάποιος φίλος ή αντίπαλος ποια συμφωνία ή συνθήκη ή σύμβαση της παγκόσμιας ιστορίας ήταν ιδανική. Θα ήθελα να την πληροφορηθώ αλλά δεν το ελπίζω. Εκείνο που δικαιούται να επιζητεί κανείς είναι η υπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος έστω και με μισά ή δειλά βήματα. Με τέτοια βήματα αρχίζει το θαύμα που λέγεται ζωή. Άλματα μπορούν να κάνουν δύο ειδών όντα: Οι Μεγαλέξανδροι και οι σαλτιμπάγκοι…



* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη KONTPA στις 3 Απριλίου 2016

Το μεγάλο δίλημμα

Ή αλλάζεις ή χάνεσαι! Ιδού το δίλημμα. Ανθρώπους σαν εμένα, που έχουν το βλέμμα του βατράχου (από κάτω προς τα πάνω), το ακλόνητο αυτό ιστορικό πόρισμα μπορεί να τους τρομοκρατήσει. Εκείνους που έχουν το βλέμμα του αετού (από πάνω προς τα κάτω) μπορεί να τους αφήνει αδιάφορους. Ας προσέξουμε, όμως. Το να είσαι αετός δεν συνεπάγεται ότι είσαι απρόσβλητος από τη μυωπία.

Τέλος πάντων, δεν είναι δουλειά μου η διδασκαλία, γι’αυτό αναζητήστε οποιονδήποτε καθιερωμένο ιστοριογράφο για να σας πει ότι όλοι ανεξαίρετα οι πολιτισμοί κλήθηκαν κάποτε από την ιστορία ή να μεταρρυθμιστούν ή να αφανιστούν. Το αξίωμα δεν αφήνει ανέπαφη την Ελλάδα. Πρέπει ν’ αλλάξουμε, αλλά πώς; Ο τόπος έχει γεμίσει καθηγητές, ρωτήστε κάποιον της αρεσκείας σας (εγώ προτιμώ τους νεκρούς, διότι είναι αφιλόδοξοι). Πώς λοιπόν;

Το καλύτερο είναι να ενεργείς τόσο προοδευτικά, ώστε να αποτρέπεις ξεσηκωμούς σαν την “αραβική άνοιξη” που έγινε χειμώνας βαρύς. Και δεν προκαλείς άγριο ξεσηκωμό όταν θυμάσαι ότι πρέπει να εξελίσσεσαι διατηρώντας τη συνέχειά σου. Μπορείς; Καλώς. Δεν μπορείς; Μια κατραπακιά, θα σου το θυμίσει. Όταν λέμε να εξελίσσεσαι, εννοούμε να περνάς πραγματικά σε άλλη - στην επόμενη, τουλάχιστον- φάση και όχι να μπουρδολογείς για ενοποιήσεις ταμείων, αναγκάζοντας το ΙΚΑ να χορηγεί 930 διαφορετικές συντάξεις. Με άλλα λόγια, αλλαγή δεν είναι τα ίδια ρούχα, αλλιώς.

Είναι γοητευτικό το σύνθημα της αλλαγής. Στη σχετικά νωπή ευρωπαϊκή ιστορία το χρησιμοποίησε πρώτα ο Φρανσουά Μιτεράν, για να τον αντιγράψει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Το αίτημα παρέμεινε σύνθημα υποστηρίζουν ορισμένοι, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι π.χ. ο Ανδρέας παρέλαβε μια Ελλάδα «μισή» και την έκανε «ολόκληρη» επιβάλλοντας την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία (το στοιχειώδες), κινητοποιώντας δυνάμεις που κρατούνταν επί δεκαετίες στο περιθώριο. Αλλά κι αυτά σήμερα είναι και φαίνονται παλιά. Άλλου είδους αλλαγή χρειάζεται.

Στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν διεξαχθούν, και οπωσδήποτε από ’δώ και πέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί απ’ το αν θα μπορέσει να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, απ’ το αν δηλαδή θα κατορθώσει να κινήσει την αγορά. Στον τομέα αυτόν δεν αρκούν τα τσιτάτα όσο γοητευτικά κι αν είναι. Χρειάζεται κάτι που το αποκαλούν ρεαλισμό. Κι είναι μερικές φορές άσχημο κι άπλυτο το καημένο.

Επειδή θέλω να με καταλάβουν κι επειδή στον τόπο μας συχνά δεν καταλαβαίνουμε παρά με μεγαλοστομίες, θα το πω χοντρά: Το να στηρίξεις το μαγαζάκι βάζοντας του μέσα πελάτες, το να ενισχύσεις τον ιδιοκτήτη μιας μικρής ιδιωτικής εταιρίας που απασχολεί π.χ. πέντε πτυχιούχους κι ετοιμάζεται ν’απολύσει τον έναν, ε, τούτο έχει σήμερα την ίδια σημασία που είχε στον καιρό της η μάχη του Μαραθώνα.

Η αγορά δεν κινείται. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις που θα την ταρακουνήσουν. Έχουμε δύο πρόσφατα παραδείγματα, το γαλλικό που συναντά σφοδρότατες αντιδράσεις και το ιταλικό που υπερψηφίστηκε και που ο καθηγητής Φραντσέσκο Τζαβάτσι του Πανεπιστημίου Μποκόνι του Μιλάνου, αν και σφοδρός επικριτής του Ματέο Ρέντσι, το χαρακτήρισε ως «την πιο σημαντική μεταρρύθμιση των τελευταίων 50 ετών στην Ιταλία».

Ο Ρέντσι έκανε μεταρρυθμίσεις στο αστικό δίκαιο και τη γραφειοκρατία. Η βραδύτητα απονομής του πρώτου (Ρουπακιάδες) και η πολυπλοκότητα της δεύτερης εμποδίζουν τις επενδύσεις, είπε. Το πρώτιστο: Ισοφάρισε τη μεγαλύτερη κινητικότητα προσλήψεων-απολύσεων με τη σταδιακή εφαρμογή μεγαλύτερης εργασιακής ασφάλειας και με την κοινωνική προστασία των νεοεισερχόμενων στην εργασία.

Μεταρρυθμίσεις, λοιπόν, με μέτρο και μεσότητα. Με στόχευση κάθε νοσούσα περιοχή του κοινωνικού βίου. Με γνώμονα το μετρήσιμο αποτέλεσμα. Με φάρμακα που αλλάζουν αδίστακτα, όταν δεν έχουν επίδραση. Μεταρρυθμίσεις ΣΥΡΙΖΑ και όχι ΝΔ. Έγινε μια θαυμάσια αρχή στο κατακαημένο πεδίο των τηλεοπτικών επιχειρήσεων ενημέρωσης και στον τομέα της φοροδιαφυγής. Πρέπει να υπάρξει συνέχεια.

Αλλά οι μεταρρυθμίσεις δυσφημίστηκαν στην Ελλάδα. Το είχε προβλέψει η «σχολή Κρούγκμαν» και αρθρογραφώντας για την Ελλάδα, κυρίως στους New York Times, είχε εναντιωθεί στα προγράμματα λιτότητας επειδή, εκτός του ότι είναι αντιαναπτυξιακά, καθιστούν αποκρουστικές στον λαό τις μεταρρυθμίσεις.

Το θέμα τώρα είναι να προσεχθεί ο ιδιωτικός τομέας όταν δημιουργεί ή διασώζει θέσεις εργασίας. Εκεί υπάρχει η μεγάλη φτώχεια, εκεί πρέπει να δοθεί η μεγάλη μάχη. Αυτό που φαίνεται «δεξιό» μέτρο μπορεί να φέρει «αριστερά» αποτελέσματα, δηλαδή αποτελέσματα υπέρ των φτωχών. Μια ιδιωτικοποίηση μπορεί να μην είναι ξεπούλημα, μπορεί να αναζωπυρώνει την οικονομική δραστηριότητα και να κομίζει εισόδημα σε νοικοκυριά που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Πόσα χόρτα να φυτρώσουν ακόμη στο διάδρομο προσγείωσης του Ελληνικού; Σε τι βλάπτει μια ιδιωτικοποίηση όταν συμπράττει το ελληνικό δημόσιο και την εποπτεύει;

Δικαστήρια χελώνες

Αλληλοσυγκρούονται πάλι τα ιπποτικά τάγματα των Δικαίων- το δικαστικό, το εισαγγελικό και το πανεπιστημιακό. Οι άξεστοι χωρικοί παρακολουθούν άναυδοι. Τα μεγάλα Εγώ εξορμούν, φορώντας βαριές νομικές πανοπλίες και κρατώντας φοβερά ξίφη που τους παρέχουν άρθρα σοφών κωδίκων. Αρχιδικαστίνα μηνύει καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου. Το ΔΣ της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων στήριξε την αρχιδικαστίνα, με εξαίρεση τρία μέλη, τα οποία στα Εγώ της πλειοψηφίας ύψωσαν τα δικά τους Εγώ. Δεκατέσσερις καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου αντεπιτέθηκαν, εκδίδοντας ανακοίνωση στήριξης του συναδέλφου τους. Ξιφομαχώντας οι ιππότες του Νόμου κραυγάζουν υπέρ του κράτους δικαίου και της ακαδημαϊκής ελευθερίας.

Τις ίδιες ημέρες που εκτυλίσσονται εδώ αυτά τα ωραία, η Ελλάδα καταδικάζεται για υπέρβαση “κάθε εύλογου χρονικού ορίου στην εκδίκαση των υποθέσεων”. Έκπληκτοι οι δικαστές στο Στρασβούργο βρέθηκαν αντιμέτωποι με υπόθεση που σέρνεται στα ελληνικά δικαστήρια για 27 χρόνια! Δεν βαριέσαι, 400 φορές έχουμε καταδικαστεί για τέτοιες καθυστερήσεις.
Σχεδόν ταυτόχρονα ο Economist έγραφε:
“Οι Έλληνες δικηγόροι κατέβηκαν σε απεργία για τις συντάξεις τους. Δεδομένου, όμως, ότι στα ελληνικά δικαστήρια χρειάζονται περισσότερα από τέσσερα χρόνια για να κατισχύσει ένα συμφωνητικό, οι πελάτες των απεργών ίσως να μην κατάλαβαν μεγάλη διαφορά”. Μας έχουν μυριστεί και μας ειρωνεύονται.
“Τα γρανάζια της δικαιοσύνης γυρίζουν αργά”, γράφει η αγγλόφωνη επιθεώρηση. Σιγά την είδηση. Αυτό το ξέρουν κι οι κότες στην Ελλάδα. Οι κότες ευεργετούν φτωχούς ανθρώπους, αλλά η Δικαιοσύνη και η επιστήμη του Δικαίου τις περιφρονούν. Τους ενοχλεί αυτό το κοτέτσι. “Δοκιμάζεται η υπομονή των διαδίκων”. Άσε μας, ρε φίλε, το ξέρουμε. Αλλά ο φίλος επιμένει παραθέτοντας πινακάκι, που αποδεικνύει ότι είμαστε πρωταθλητές βραδύτητας. Κατατάσσει 189 χώρες ως προς την επισφράγιση των απλών ιδιωτικών οικονομικών συμφωνιών. Οι ημέρες που χρειάζονται για να κατοχυρωθεί ένα συμβόλαιο στα δικαστήρια είναι: Ελλάδα 132, Σλοβενία 117, Ιταλία 111, Ιρλανδία 93, Μάλτα 61, Πολωνία 55, Ισπανία 39, Βρετανία 33, Σουηδία 24, Λουξεμβούργο 17, Γαλλία 14, Γερμανία 12.

Καφενείο στην οδό Πλάτωνος, στον Κεραμεικό: Γιατί τα Εγώ της ελληνικής Δικαιοσύνης και τα ισάξια της πανεπιστημιακής υψηλοφροσύνης δεν λύνουν πρώτα το μέγα πρόβλημα της βραδυπορίας τους και μετά να πάνε να μηνυθούν; Ντράπηκα όταν ήδη επί Σαμαρά οι δανειστές μας ζητούσαν να μη σέρνονται οι δίκες μας, δηλαδή να μη δρέπουμε τους καρπούς της δικαιοσύνη όταν πλέον αυτοί έχουν σαπίσει.

Είναι γνωστό το «ανέκδοτο». Έμπειρος δικηγόρος δίνει στον γιο του, απόφοιτο της Νομικής, να λύσει μια σοβαρή υπόθεση, που τον απασχολεί ιδιαίτερα. Ο γιος τη λύνει αμέσως και επιστρέφει στον πατέρα του περιχαρής. «Την έλυσα, εύκολη ήταν», λέει περήφανα. «Βρε, ανόητε», αποκρίνεται ο πατέρας στον νεόκοπο επαγγελματία γιο του, «μ’ αυτή την υπόθεση σε μεγάλωσα και σε σπούδασα». Ο Αλμπέρτο Μούνο θα χαμογελούσε με κατανόηση.

Αυτός ο Ιταλός δικαστής ανέβαλε εκδίκαση υπόθεσης κατά τρία χρόνια. Ο ιδιοκτήτης της ενάγουσας εταιρίας, ο οποίος είχε υποβάλει, το 2014, αγωγή ύψους 200.000 ευρώ, θα πρέπει να περιμένει έως το 2019 για να εκδικαστεί η υπόθεσή του. Κατά μέσον όρο, στην Ιταλία χρειάζονται 1.210 ημέρες για να λυθεί δικαστικά μια εμπορική ψιλοδιένεξη.

Αν και διαβόητα για το λήθαργό τους, τα ιταλικά δικαστήρια δεν είναι τα πιο αργοκίνητα στην Ευρώπη. Στη Σλοβενία χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Στην Κύπρο μπορεί να χρειαστούν περισσότερα από 3 χρόνια, δηλαδή τριπλάσιο διάστημα απ’ όσο στη Γερμανία και στη Γαλλία. Η ιταλική κυβέρνηση έχει παραδεχθεί το πρόβλημα. Ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι έχει θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος.

Η Κομισιόν προσπάθησε να επιταχύνει τους ρυθμούς των ευρωπαϊκών δικαστηρίων. Όταν ξέσπασε η κρίση εισήγαγε πρόσθετους κανόνες εναρμονισμού των οικονομιών της ευρωζώνης. Σ‘ αυτούς περιλαμβάνεται κεφάλαιο για τη Δικαιοσύνη. Οι πιστωτές της Ελλάδας έθεσαν τη μεταρρύθμιση των διαδικασιών στα δικαστήρια ως προαπαιτούμενο για την πιστοληπτική διάσωσή της. Η Κομισιόν έχει δίκιο ν’ ανησυχεί. Η μεγάλη αναμονή ανατρέπει το επιχειρείν. Η Ιταλία εκτιμά ότι η νομική της νωθρότητα κλέβει 1% από το ΑΕΠ της.

Σε χελώνες δικαστήρια όπως της Ιταλίας, οι δικηγόροι μπορούν να προσκομίζουν στοιχεία οποτεδήποτε, επιτρέποντάς τους έτσι να καθυστερούν τη διαδικασία. Σε σχετικά γρήγορα, όπως της Γαλλίας, οι δικαστές έχουν τη δυνατότητα να ορίζουν αυστηρές προθεσμίες. Έπειτα, είναι πολύ σημαντικό το πώς προάγονται οι δικαστές. Ορισμένες χώρες αγνοούν τις διοικητικές ικανότητές τους, όταν κάνουν προαγωγές. Αποτέλεσμα: οι νεαροί φιλόδοξοι δικαστές δεν έχουν κανένα κίνητρο να ελαφρώσουν τα συρτάρια τους. Άλλος παράγοντας είναι οι αμοιβές των δικηγόρων. Κάποιες χώρες επιβάλουν περιορισμό στην αποζημίωση των δικηγόρων για ορισμένες υπηρεσίες. Εκείνοι αντιδρούν επιμηκύνοντας τον χρόνο ενασχόλησής τους, ώστε να κερδίσουν την αμοιβή που θεωρούν εύλογη.

Υπάρχουν ορισμένες λύσεις, προφανείς και φθηνές. Η επιλογή του Διαδικτύου είναι μία. Η Εσθονία δίνει το δικαίωμα στους πολίτες να υποβάλουν αγωγή, να καταθέσουν στοιχεία και να ασκούν έφεση on line.

Στις μελέτες επικρίνεται και η πληθώρα των δικηγόρων. Η Ελλάδα και η Ιταλία έχουν σχεδόν 400 δικηγόρους ανά 100.000 κατοίκους (όσους και στις ΗΠΑ, που είναι διαβόητες για τη μανία τους με τις αγωγές). Η Γαλλία έχει μόνον 85. Ο Jean Paul Jean, Γάλλος δικαστής που προεδρεύει του Συμβουλίου Ευρωπαίων Δικαστών, βλέπει ότι οι χώρες στις οποίες οι δίκες διαρκούν πολύ είναι οι χώρες που έχουν πολλούς δικηγόρους. (Το Λουξεμβούργο, η εξαίρεση). Πολυάριθμοι, πειστικοί και οργανωμένοι, θεωρούνται πολύ ισχυρό λόμπι στις περισσότερες νοτιοευρωπαϊκές χώρες.

Θα πουν κάποιοι από τους ιππότες του Νόμου: “Δώστε μας ανθρώπους και λεφτά να τους πληρώνουμε, για να γίνεται γρήγορα η δουλειά”. Σωστό, αλλά… ο Ρουπακιάς είναι θέμα χρημάτων; Τα απλά συμφωνητικά, οι στεγνές συμβάσεις, είναι δύσκολες υποθέσεις;

Δρόμος μετ' εμποδίων

Με βασανίζει πολύ η απόδοση στα ελληνικά μιας αγγλικής λέξης από την ευγενή και συνάμα αιμοσταγή ομάδα των “-ισμών”. Δεν φταίει η ελληνική γλώσσα, αλλ’ εκείνοι που τη μιλούν σήμερα. Πειραματιστείτε με τους γύρω σας: Πείτε τους τη λέξη “εμποδιστής”. Θα νομίσουν ότι εννοείτε κάποιον αθλητή δρόμου μετ’ εμποδίων. Ίσως ούτ’ αυτό, διότι ελάχιστοι αγαπούν σήμερα τον κλασικό αθλητισμό, άρα ελάχιστοι ελάχιστα τον γνωρίζουν.

Τα τρακτέρ και τα μισά καρβέλια

Υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις για αντικειμενική συζήτηση που να οδηγεί σε εξεύρεση λύσεων; Σε καμία περίπτωση. Αντιθέτως, εκείνο που παρατηρούμε είναι μια απεχθή και γελοία απόπειρα οχλοποίησης του ελληνικού λαού. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ βλέπουν στα μπλόκα των αγροτών την ευκαιρία να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους. Να εξαλείψουν το σκανδαλώδες παρελθόν τους. Εκμεταλλεύονται τους αγρότες, δεν τους αγάπησαν ξαφνικά.

"Ψεκασμένοι" από αλήθεια

Συνήθως απεχθάνομαι τους νεολογισμούς. Η απέχθειά μου ξεκίνησε από τη διαφωνία μου προς τους σύγχρονους λεξικογράφους, οι οποίοι σύρονται από το πλήθος, αντί εκείνοι να το σύρουν στον σεβασμό των κανόνων. Τώρα πια οι κανόνες στην ελληνική γλώσσα έχουν καταργηθεί, με αποτέλεσμα ένας ξένος που θέλει να μάθει ελληνικά να μην ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Νεαρός Γερμανός δάσκαλος που καταγίνεται στην εκμάθηση της γλώσσας μας με ρωτούσε: «αγαπούσε», ή «αγάπαγε» λέμε; «’Ηταν», «ήσαν» ή «ήσαντε» λέμε; Αφού λέμε «περπάταγε», γιατί δεν λέμε και «συμπάθαγε» (sic)! Θα μπορούσα να βρω πολλά καλύτερα παραδείγματα. Δεν πειράζει, θα τα βρείτε εσείς, αν βέβαια έχετε το κατάλληλο χούι. Τέλος πάντων, σιχαίνομαι πολλούς από τους νεολογισμούς, αλλά σήμερα ενδίδω στην ανάγκη να χρησιμοποιήσω μερικούς.

Του Νάσου Αθανασίου

βουλευτή Αττικής (ΣΥΡΙΖΑ)

Είμαι «ψεκασμένος» μ’ ένα αξίωμα. Έχω «πάθει κόλλημα» μ’ αυτό. Το συνάντησα στ’ αγγλικά ως αρχή του αποτελεσματικού μάνατζμεντ: «To solve problems, stick with the truth». Το μεταφράζω, όπως ταιριάζει στους συννεφιασμένους καιρούς μας: Για να λύσεις προβλήματα πρέπει να πάθεις κόλλημα με την αλήθεια. Δεν πα’ να σε λένε «ψεκασμένο», εσύ μην ξεκολλάς από την αλήθεια. Καλή συμβουλή για το Ασφαλιστικό. Μόνον έτσι μπορεί να λυθεί, με την προσκόλληση στην κυρία αυτή, η οποία κατά κανόνα αρνείται να εμφανιστεί στην τηλεόραση. Κι όμως, μόνο μ’ αυτήν αγκαζέ μπορούμε, και μάλιστα μέσα στους λίγους επόμενους μήνες, να βγάλουμε τη χώρα από τον βάλτο. Μόνο μ’ αυτή την Αριάδνη θα σκοτώσουμε τον Μνημονιόταυρο. Όλα τ’ άλλα είναι κοροϊδίες, που μπορεί να αρέσουν, μπορεί να αποφέρουν υμνητικά σχόλια και μερικά σακιά ψήφους, αλλά, φίλε μου, τα πληρώσαμε πολύ ακριβά και επιτέλους… Ουστ από ’δώ αχόρταγο παλαιοκομματικό σαράκι!

Το μαγικό σκουπόξυλο

Μεγάλη ευθύνη αναλαμβάνει ο ελληνικός λαός στις επικείμενες εκλογές. Ο ένας ορθώς τού λέει ότι έτσι όπως ξεκινήσαμε θα τα καταφέρουμε. Κι ο άλλος, ότι θα τερματίσει τη λιτότητα, διαγράφοντας μονομερώς το χρέος χωρίς να μας διαγράψουν εκείνοι. Λέει επίσης ότι θα εθνικοποιήσει και τις τράπεζες, χωρίς να λογαριάζει τι θα περιέχουν μετά την εθνικοποίησή τους (δραχμές, αν χρειαστεί˙ το γρόσι αποκλείεται).

Οι νικητές και ο χαμένος

Βρήκα επί τέλους κάτι να θαυμάσω στον κ. Σαμαρά: Το σχέδιο που έχει εκπονήσει για την έξοδο της χώρας απ’ την κρίση. Πρόκειται για ένα αριστούργημα διπλωματικής τέχνης, το οποίο παρουσίασε προσφάτως στο Βερολίνο και το οποίο μπορεί πλέον να διδάσκεται στα καλύτερα πανεπιστήμια. Σύμφωνα με τους υποβολείς του Μαξίμου, πρόκειται για σχέδιο που διευκολύνει τους πάντες να δηλώσουν νικητές.

Γαύρος με βλήτα και παλιόφιλοι (υπέρ της σοσιαλδημοκρατίας)

Στον πρωινό καφέ τους, τόσο ο άνεργος όσο κι ο εργαζόμενος δεν σκέπτονται πώς -βάσει σχεδίου και οδικού χάρτη- θα μεταβεί η κοινωνία μας από τη σημερινή κόλαση στον πολιτικό παράδεισο, αλλά πώς οι ίδιοι θα μεταβούν από τη Δευτέρα στην Τρίτη. Για την Τετάρτη, ούτε ξέρουν, ούτε μπορούν. Και την Πέμπτη πρέπει να πληρωθεί η ΔΕΗ, ενώ την Παρασκευή ο ιδιοκτήτης θα ζητήσει το ένα από τα τέσσερα ενοίκια που του οφείλονται. Το σαββατοκύριακο θα βγουν πάλι στη γύρα για κάνα μεροκάματο ή ένα πενηντάρικο δανεικά. Ήδη κάνουν μερικά τηλεφωνήματα πριν τους κόψουν το τηλέφωνο.