Η ικανότητα να συνθέτεις

του Νάσου Αθανασίου*

Ανδρέας Παπανδρέου, ο απαράμιλλος πολιτικός συνθέτης. Παράδειγμα: πήρε τον Τζουμάκα που διακήρυσσε ότι στα υπουργικά γραφεία έπρεπε να είναι αναρτημένο το πορτρέτο του Αρη Βελουχιώτη και τον έβαλε δίπλα στον Στέλιο Παπαθεμελή που είχε στον τοίχο του τον Εσταυρωμένο. 

Στην Ελλάδα δεν μπορείς να κυβερνήσεις, αν δεν μπορείς να συνθέσεις τόσο στο πεδίο της ανθρωπογεωγραφίας όσο και σ’ εκείνο του πολιτικού προγράμματος. Όσοι επικαλούνται τον Ανδρέα, εμμέσως ή ευθέως, ας μη λησμονούν πώς ενεργούσε. Έλεγε στους Αμερικανούς «μην κοιτάτε τι λέω, αλλά και τι κάνω». Σύνθεση είναι κι αυτό. Τα μονοκόμματα και τα μονολιθικά ο Ανδρέας τα απέρριπτε στον κάλαθο των αχρήστων. Το κυριότερο: πήρε την Ελλάδα μισή και την έκανε ολόκληρη.

Όλοι οι αποκλεισμένοι κατά τις προηγούμενες δεκαετίες μπήκαν στο σύστημα. Η Εθνική Αντίσταση αναγνωρίστηκε. Ακόμη και η προσφώνηση «σύντροφοι» από αυτόν πρωτοακούστηκε, ύστερα από χρόνους και καιρούς, σε πραγματικά μεγάλη μαζική εκδήλωση (υπάρχουν βίντεο). 

Λάθη έκανε ο άνθρωπος ουκ ολίγα. Αλλά λάθευε επειδή δρούσε (αυτά συγχωρούνται). Αγαπούσε τα άγουρα φρούτα, γιατί νόμιζε πως μπορούσαν να ωριμάσουν κάτω από τον πράσινο ήλιο του, αλλά τελικά μερικά από αυτά τον δηλητηρίασαν. 

Απέναντι στην προσωπικότητά του στάθηκε και μια άλλη συγκλονιστική προσωπικότητα, ο Λεωνίδας Κύρκος. Στον θάνατο του Καραμανλή τού ζητήσαμε να κάνει αποτίμηση του έργου του.
Είπε πολλά εναντίον του, αλλά και το εξής αμίμητο (υπάρχει βίντεο): «Όταν εκείνος μιλούσε για ανάπτυξη, εμείς πρώτη φορά ακούγαμε αυτή τη λέξη». Γιατί το είπε; Διότι στη σκέψη του αγωνιζόταν πάντα να συνθέσει. 

Δυστυχώς, κάπου εδώ η σύνθεση τελειώνει. Και τελειώνει διότι δεν την επέτρεπε ο ελληνικός λαός, ο οποίος, όσο και αν τον υμνολογούμε, έχει κι αυτός τις ευθύνες του στη δημοκρατία. Το άλλοθι των 400 χρόνων σκλαβιάς δεν επιτρέπεται να ισχύσει άλλα 400 χρόνια.

Άλλο παράδειγμα από βορειοευρωπαϊκή χώρα. Υπήρξε Ευρωπαίος πολιτικός ηγέτης (ο Ούλοφ Πάλμε) που όταν ο υπουργός του Περιβάλλοντος «σκοτωνόταν» με τον συνάδελφό του των Δημοσίων Εργων δήλωνε: «Θαυμάσια! Έτσι αποδεικνύουν και οι δυο ότι κάνουν καλά τη δουλειά τους». Ο άνθρωπος ήξερε να συνθέτει.

Συνθετικές ικανότητες αναμένονται τώρα και από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Η νέα ανθρωπογεωγραφία της Κεντρικής Επιτροπής και η «για μια φορά» απλή αναλογική αποτελούν θαυμάσιες ευκαιρίες. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται περισσότερες από δύο εκατομμύρια ψήφους για να εφαρμόσει το σχέδιό του. Συνεπώς, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν έχει άλλη οδό. Αυτή η αλήθεια θα τον ακολουθεί. 

Προσπάθησα να μιλήσω καφενειακά. Δεν θεωρώ ότι το καφενείο μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική πολιτική. Ψηφίζει όμως…

* Βουλευτής   Αν Αττικής ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

** πηγή efsyn

Γιατί υποψήφιος;

 

Φίλες, Φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Ανάμεσα στις υποψηφιότητες για την νέα Κεντρική Επιτροπή υπάρχει και η δική μου. Σας οφείλω μια εξήγηση γι’ αυτό.

Είμαι για μια δεκαετία βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ. Για πρώτη φορά έθεσα υποψηφιότητα το 2012, μετά από πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα, και οι προοδευτικοί ψηφοφόροι με τιμούν από τότε συνεχώς με την ψήφο τους. 

Ανήκω στην πρώτη και μεγάλη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ από τον προοδευτικό χώρο. Δεν ανήκω σε μηχανισμούς ούτε σε περιχαρακώσεις, έχω όμως άποψη για το παρόν και το μέλλον της προοδευτικής παράταξης της χώρας μας. Προσυνεδριακά, έχω υπογράψει ένα κείμενο με άλλους δεκατρείς συντρόφους. Εκεί  μοιράζομαι μαζί σας τις θέσεις μου για ένα κόμμα προωθητικών συνθέσεων.

Πάνω απ’ όλα όμως είμαι ενεργός πολίτης. Η συμμετοχική δημοκρατία είναι η σημαία μου και, μέσω αυτής, θέλω να συναισθανθώ την αγωνία του κόσμου εκείνου που βάλλεται πανταχόθεν από ένα ρεβανσιστικό κράτος,  αναίσθητο και κυνικό απέναντι στα δικαιώματα δουλειάς, στέγασης, παιδείας, υγείας, προστατευμένου περιβάλλοντος, ακόμη και πολιτισμού!

Γι’ αυτό επιθυμώ αυτή τη φορά (και για πρώτη φορά) να συμμετάσχω στο εκλεγμένο όργανο που θα υλοποιήσει τις τόσο σημαντικές αποφάσεις του πρόσφατου συνεδρίου μας. Οφείλουμε να σκύψουμε στα προβλήματα του κόσμου και να επιλέξουμε όλες τις απαραίτητες συνεργασίες, με σκοπό να απαλλαγεί η χώρα μας από τη λαίλαπα των κρατικοδίαιτων της ΝΔ. 

Η νέα Κεντρική Επιτροπή θα διαμορφώσει, με βάση τις αποφάσεις του συνεδρίου, ένα σαφές και ρεαλιστικό πρόγραμμα για τη διακυβέρνηση του τόπου, ώστε να μην επιστρέψουμε σε μνημόνια που θα έχουν άλλο όνομα με το ίδιο πικρό περιεχόμενο. Έχουμε χρέος να προχωρήσουμε στις στρατηγικές εκείνες της ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης που είναι απαραίτητες για την επιβίωση όλων μας – ανθρώπων, μικρομεσαίων επιχειρήσεων, περιβάλλοντος και πολιτισμού. 

Με γνωρίζετε από τη δραστηριότητά μου στη δημοσιογραφία, στη συγγραφή, στην Αυτοδιοίκηση και στην κεντρική πολιτική σκηνή. 

Η πρόθεσή μου είναι να συμμετάσχω ενεργά, πέραν της Βουλής, και στην κομματική αναγέννηση του προοδευτικού χώρου, ώστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις ελπίδες του κόσμου. Η νέα  προοδευτική διακυβέρνηση δεν θα είναι αυτόματη. Θέλει δουλειά.

Αθανασίου Αθανάσιος (Νάσος)

Η σημασία ενός μηνύματος

Νάσος Αθανασίου*

Στην προμετωπίδα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. εμφανίστηκε η λέξη «Aλλαγή» ως σύνθημα, ως ελπίδα και ως σκοπός. Είναι σημαντικό να δούμε την ιστορία του συνθήματος «Aλλαγή». Για τον σκοπό αυτό προτείνω το έργο του Σπύρου Λιναρδάτου «Από τον εμφύλιο στη χούντα». Δεν χρειάζονται παρά τρεις φράσεις…

1. Στη νεότερη ιστορία μας εισήγαγε το σύνθημα «Αλλαγή» ο Νικόλαος Πλαστήρας.
2. Τον μιμήθηκε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ιδρύοντας την ΕΡΕ (τ. Β’, σ. 481).
3. Οι περισσότεροι Ελληνες δεν γνωρίζουν παρά την τελευταία χρήση του συνθήματος από το ΠΑΣΟΚ του 1981. Εκείνο το ΠΑΣΟΚ δεν αντέγραψε τον Πλαστήρα, ούτε βέβαια τον Καραμανλή. Το σύνθημα «Αλλαγή» το πήρε από τον Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος λίγο πριν το είχε χρησιμοποιήσει με εκπληκτική επιτυχία.

Άρα: το σύνθημα «Αλλαγή» ύστερα από 70 χρόνια προβολής του φέρει έντονα την οσμή της επιστροφής.

Επιστροφή στο παρελθόν; Γιατί όχι; Μπορεί και η επιστροφή στο παρελθόν να αποτελεί πρόοδο, όπως παραδείγματος χάρη όταν επιστρέφεις στο πνεύμα της 25ης Μαρτίου ή της 28ης Οκτωβρίου. Περισσότερο πιθανό όμως είναι η επιστροφή στο παρελθόν να αποτελεί λάθος -και «τα λάθη στην πολιτική ισοδυναμούν με εγκλήματα».

Όπως κι αν το δεις, αυτά τα παλιά έγιναν πάλι επίκαιρα. Ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης προκαλεί ψηφοφορία για να επαναφέρει στην πρόσοψη του κόμματός του την ΠΑΣΟΚική πινακίδα.

Ερώτημα: Μπορεί κανείς με μια ψηφοφορία να επιστρέψει στο παλιό ΠΑΣΟΚ; Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι μπορεί, αλλά πρέπει αμέσως να απαντήσει στο επικίνδυνο ερώτημα: σε ποιο ΠΑΣΟΚ θα επιστρέψει; Στο ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, του Αντώνη Τρίτση ή σ’ εκείνο του συχωρεμένου Τσοχατζόπουλου; «Στο «καλό» ΠΑΣΟΚ φυσικά» είναι η αυτονόητη απάντηση.

Αν το συριζαίικο σύνθημα «Αλλαγή» σηματοδοτεί επίσης παραπλήσια επιστροφή, τότε πρέπει και ο ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει στο ίδιο ερώτημα. Πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι οδηγείται στο «καλό». Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος, μέσα από ελικοειδείς δρόμους, η «Αλλαγή» να τον εξομοιώσει μ’ εκείνους που την εμπορεύτηκαν. «Οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά» είπε στο συνέδριο η Λούκα Κατσέλη. «Δείξε μου τον άνθρωπο να σου πω τι θα καταφέρουμε». Ακριβώς! Οι άνθρωποι…

Μένει να δούμε, πάλι από την Ιστορία, αν τα εκλογικά σώματα, σε διάφορους τόπους και διάφορους καιρούς, έχουν επικροτήσει τέτοιου είδους επιστροφές. Αν το κάνουμε, θα διαπιστώσουμε ότι οι πλειοψηφίες κατά κανόνα απορρίπτουν την επιστροφή στο παλιό. Συχνά μάλιστα προτιμούν το νέο, όσο κι αν προειδοποιούνται ότι θα το πληρώσουν ακριβά. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι ανέφικτη η επιστροφή σε προηγούμενη φάση της εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ. Το παρελθόν είναι χρήσιμο όσο δεν επιμένεις σ’ αυτό σαν άλλος Ιουλιανός.

Είναι λοιπόν επικίνδυνο πράγμα η επιστροφή. Οπως θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με κοινό νου, οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν Αλέξη Τσίπρα, έστω κι αν δεν τους μαγεύουν οι περί εκλογής προτάσεις του. Είναι αλήθεια ότι ο ψηφοφόρος της εσωκομματικής κάλπης δεν πρέπει να εξομοιώνεται με τον «βασιλιά» ψηφοφόρο των εθνικών εκλογών.

Όσο για την άμεση δημοκρατία, αυτήν δεν μπορείς σήμερα να την εφαρμόσεις στη γνήσια μορφή της ούτε στην πλέον ολιγάνθρωπη χώρα. Μπορείς όμως να κατορθώσεις τη «συμμετοχική δημοκρατία», που αποτελεί μεγάλο και εφικτό επίτευγμα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, αντιγράφοντας τους Δημοκρατικούς της Βοστόνης, ήταν ο εισηγητής αυτής της ιδέας στην Ελλάδα (ανατρέξτε στις ομιλίες του).

Ίσως τα πράγματα γίνουν πιο καθαρά αν διατυπώσουμε εξ αρχής το κρίσιμο ερώτημα: τι πρέπει να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναγίνει δύναμη ελπίδας και να κυβερνήσει πάλι τη χώρα; Να χτίσει αξιοπιστία, θα ήταν νομίζω η σωστή απάντηση. Όμως για να χτίσεις αξιοπιστία, πρέπει να κάνεις αυστηρή αυτοκριτική. Πρέπει σε ορισμένα θέματα να πεις «ποτέ πια». Πρέπει ν’ αλλάξεις κάποιες συμπεριφορές. Έτσι και τα λάθη σου διορθώνεις, και τις μεγάλες επιτυχίες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεις.

Τι συμβαίνει σήμερα στο εκλογικό σώμα; Σήμερα πρέπει να επανασυσπειρώσουμε στο σύνολό τους όσους μας ψήφισαν. Για να γίνει αυτό οφείλουν οι αρμόδιοι να επιδείξουν συνθετικές ικανότητες. Η ικανότητα να οργανώνεις δεν υπάρχει χωρίς την ικανότητα να συνθέτεις. Αυτή η ποιότητα είναι τώρα απαραίτητη. Ας μη θεωρούμε τους άλλους φάλτσους, όταν εμείς αδυνατούμε να συνθέσουμε.

* Δημοσιογράφος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Ανατ. Αττικής

** πηγή Εφημερίδα των Συντακτών